“ಭಾರತವೆಂಬುದು” ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಶವಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ!

“ಪರೋಪಕಾರಂ ಚಿಂತನಾ ಮಾಲಿಕೆ” ನಾನು ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತೇನೆ.

“ಭಾರತವೆಂಬುದು” ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಶವಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ”.

ನಾನು ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಈ ದೇಶದ ಭೌಗೋಳಿಕ ವೈಶಾಲ್ಯ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪರಂಪರೆ, ಸಾಧನೆಗಳು ಅಥವಾ ಸಂಪತ್ತುಗಳಲ್ಲ. ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿರುವ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಗೌರವ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ, ಸಹನೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ.

ನಾನು ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಚಿಂತನೆ. ದೈವತ್ವವನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೂಪಕ್ಕೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣುವ ಉದಾತ್ತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನನ್ನನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

‘ಈಶಾವಾಸ್ಯಮಿದಂ ಸರ್ವಂ’ ಎಂಬ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಮಹಾವಾಕ್ಯವು ಈ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ದೈವತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಗಿಡ, ಮರ, ನದಿ, ಪರ್ವತ, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪರಂಪರೆ ನಮ್ಮದು.

ಇಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ರೂಪವಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಆಚರಣೆಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ನೀಡಿದೆ.

ಇದು ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ತರುವ ಮೊದಲನೆಯ ಸಂಗತಿ.

🌱 ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವೂ ಪೂಜ್ಯ!

ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವುದಲ್ಲ.

ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ದುಡಿಮೆಯ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಆಯುಧಗಳು, ಸಲಕರಣೆಗಳು, ಯಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಜ್ಞಾನ ನೀಡಿದ ಗುರುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ದೇವರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು “ಸರಸ್ವತಿಯಾಗಿ” , ಸಂಪತ್ತನ್ನು “ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ” , ಶಕ್ತಿಯನ್ನು “ದುರ್ಗೆಯಾಗಿ” ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಾವು ಧರಿಸುವ ಬಟ್ಟೆ, ಬಳಸುವ ವಸ್ತು, ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರ, ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಭೂಮಿ, ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಹೊಲ, ನೀರು ನೀಡುವ ನದಿ, ಕೆರೆ, ಬಾವಿ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ನೆರಳಾಗುವ ಮರಗಳು, ಹಾಲು ನೀಡುವ ಗೋವುಗಳು ಹೀಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನದಿಯನ್ನು ತಾಯಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮರಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಆಹಾರ ನೀಡುವುದನ್ನು ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ. ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ಯುಗಾದಿ, ನಾಗರಪಂಚಮಿ, ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ, ದೀಪಾವಳಿ, ಆಯುಧ ಪೂಜೆ, ಭೂಮಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ವನಮಹೋತ್ಸವ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಚರಣೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಪ್ರಕೃತಿ, ಕೃಷಿ, ಋತುಮಾನ, ಜೀವಜಾಲ, ದುಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಭಾವನೆಗಳು ಅಡಗಿವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಂಭ್ರಮವಲ್ಲ; ಬದುಕಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭವೂ ಹೌದು.

ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ಆರಾಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿದೆ.

ಇಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜೀವನಪದ್ಧತಿ ಹೊಂದಿರುವ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

📚 ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವದ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರ!

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜ್ಞಾನ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅವನು ಬದುಕಿದ ಕಾಲಘಟ್ಟ, ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ, ಚಿಂತನೆ, ಸಂಶೋಧನೆ, ಚರ್ಚೆ, ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ಜೀವನಪದ್ಧತಿಗಳು ತಲೆಮಾರಿನಿಂದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಾಗ ಅವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಪುರಾಣಗಳು, ಇತಿಹಾಸಗಳು, ದರ್ಶನಗಳು, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ಜನಪದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಇಂತಹ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಚಿಂತನಾ ಪರಂಪರೆಯ ವಿವಿಧ ಮುಖಗಳಾಗಿವೆ.

ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ. ಕೆಲವು ಪದ್ಧತಿಗಳು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿವೆ. ಕೆಲವು ಆಚರಣೆಗಳು ಅಳಿದುಹೋಗಿವೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾತಿಗಿಂತ ಒಂದು ಸಮಾಜದ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನುಭವ ಎಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಪರಂಪರೆ ನನಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಬಹುಮುಖ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತಿನ ನಡುವೆ ಜನಿಸಿದ ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

🌏 ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ!

ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅದರ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ.

‘ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ’ — ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ.

ಈ ಒಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೃದಯವಿದೆ!

ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ, ನನ್ನ ಊರು, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ, ನನ್ನ ದೇಶ ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲವನ್ನೇ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ನೋಡುವ ಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ.

ಬೇರೆ ಧರ್ಮದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸು, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯವರನ್ನು ಗೌರವಿಸು, ಬೇರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯವರನ್ನು ಗೌರವಿಸು, ಅವರ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು ಎಂಬ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸಂದೇಶ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿದೆ.

ನಿನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ನಿನಗೆ ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ನಮ್ಮ ತಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯವಿಲ್ಲ. ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳಿದ್ದರೂ ಗುರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ.

ಇಂತಹ ಸಹನೆ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯ ವೈಶಾಲ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

“ಕಾಯಕ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡುವ ನೆಲ”

ನಮ್ಮ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ನೀಡುವ ಸಂದೇಶ ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ.

‘ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಷು ಕದಾಚನ’

ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾಡು. ಫಲದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡ ಎಂಬ ಈ ಸಂದೇಶ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇರಲಿ. ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇರಲಿ. ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮೋಹ ಬೇಡ. ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತು ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡುವ ಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಡವಳಿಕೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಯೋಚಿಸು, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡು, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾತನಾಡು ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಪರಂಪರೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

“ಗೌರವ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪಾಠ”

ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಹಿರಿಯರನ್ನು ಆದರಿಸುವುದು, ಗುರುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸುವುದು, ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಯೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳ ಜೀವನದಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಮೌಲ್ಯಗಳು.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಮನುಷ್ಯನ ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿರುವ ಸಾಧನಗಳು.

ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು, ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸಲು ಇವು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಎಷ್ಟೇ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದಿಸಿದರೂ ವಿನಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಅಹಂಕಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಾರದು; ಬದಲಾಗಿ ವಿನಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದ ಜೀವನಪಾಠ.

” ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶೌರ್ಯದವರೆಗೆ, ಕಲೆಯಿಂದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದವರೆಗೆ”

ಈ ನಾಡಿನ ಸಾಧನೆ ಕೇವಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ.

ಸಾಹಸ, ಶೌರ್ಯ, ಕ್ಷಾತ್ರತೇಜಸ್ಸು, ಯುದ್ಧಕೌಶಲ್ಯ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಗಣಿತ, ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಲೋಹಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ನೃತ್ಯ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದೆ.

ಶೂನ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಣಿತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯವರೆಗೆ, ಯೋಗದಿಂದ ಆಯುರ್ವೇದದವರೆಗೆ, ದೇವಾಲಯಗಳ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿವೆ.

ಇಂತಹ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಾಧನೆಗಳ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ.

‘ ಹೆಮ್ಮೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯಲ್ಲ,
ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು!’

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವಿಶೇಷತೆಗಳಿರುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದು ಸುಲಭ.
ಆದರೆ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮಗೆ ನೀಡಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಬಾರದು.
ನದಿಯನ್ನು ತಾಯಿ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಬಾರದು.
ಮರವನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಮರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು.
ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಭಗವಂತನಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಬಾರದು.

“ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಭೇದಭಾವಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬಾರದು.
“ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಇದೇ ನಿಜವಾದ ದೇಶಾಭಿಮಾನ.

ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತಮ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ.

🌿 ಕೊನೆಯ ಮಾತು…

ನಾನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ನೆಲ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದ ಈ ನೆಲಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವ ವಿಶಾಲ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಭಿನ್ನತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಗೌರವ, ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಆದರ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ, ಗುರುಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ, ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಸತ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಉದಾತ್ತ ಚಿಂತನೆಗಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಈ ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ, ಅದರ ಉತ್ತಮ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಜನ್ಮ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನಾನು, ಈ ನೆಲದ ಉತ್ತಮ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದಿರುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಾನು ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿರಬೇಕು!

ಈ ಸುಂದರವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜ್ಞಾನಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಈ ನೆಲಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಮತ್ತು ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ನಮನಗಳು.

ಭಗವಂತನಿಗೆ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು!

ಶ್ರೀಧರ್ ಎನ್. ಎಂ.
ಪರೋಪಕಾರಂ ಕುಟುಂಬ
04.11.2026